Burt Bacharach

Běhna význam slova
Typograf co je to?
Edward Morgan Forster kdo to je?
Humphry Davy (manžel/manželka)
Alessandro Volta životopis
Robert Hossein nemoc
Bambula co to je?

Burt Freeman Bacharach

Burt Freeman Bacharach, narozen 12. května 1928 v Kansas City v Missouri, byl uznávaným americkým skladatelem, textařem, hudebním producentem a klavíristou. Své dětství strávil ve Forest Hills v Queensu v New Yorku. Jeho matka, Irma M. (rozená Freeman), byla amatérskou malířkou a textařkou, zatímco jeho otec, Mark Bertram Bert Bacharach, byl známým syndikovaným novinovým publicistou. Rodina byla židovského původu, ačkoli nebyla příliš nábožensky založená. Již v mládí, jako teenager, projevoval Burt silný zájem o jazz a navštěvoval noční kluby na 52. ulici, kde ho ovlivnili jazzoví velikáni jako Dizzy Gillespie a Charlie Parker.

Bacharach se vzdělával na McGill University, kde získal titul Associate of Music v roce 1948, a dále studoval na Mannes School of Music a Music Academy of the West. Mezi jeho učitele kompozice patřili významní skladatelé jako Darius Milhaud, Henry Cowell a Bohuslav Martinů, přičemž právě Milhaud měl na jeho tvorbu největší vliv. Po absolvování střední školy Forest Hills High School v roce 1946 strávil dva roky ve službách americké armády v pozdních 40. letech. Během vojenské služby působil jako klavírista v důstojnických klubech a také jako aranžér a hráč hudby pro taneční kapely v Německu, Fort Dix a Governors Island. Během svého působení v Německu se setkal s Vicem Damonem, pro kterého po propuštění z armády tři roky pracoval jako klavírista a dirigent.

Jeho kariéra nabrala na obrátkách, když v roce 1956, ve svých 28 letech, začal spolupracovat s Marlene Dietrich, pro kterou působil jako částečný hudební ředitel, aranžér a dirigent. Světová turné s Dietrich, která trvala do počátku 60. let a zahrnovala vystoupení v Rusku, Polsku, Edinburghu, Paříži, Skandinávii a Izraeli, mu přinesla první uznání jako dirigenta a aranžéra. V téže době, v roce 1956, navázal klíčové autorské partnerství s textařemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlemlaud.

Chcípák
David Gilmour
Standa Hložek wiki
Aaron Zigman
Štěpán Cháb wikipedia
Bruno Nicolai
Ladislav Zibura wiki
Christophe Beck
Karel Peterka wikipedia
David Arnold

(build:18641148089)